Eίναι κρίση πανικού ή έμφραγμα; Μάθε να ξεχωρίζεις τα συμπτώματα

Είναι κρίση πανικού ή έμφραγμα; Μάθε να ξεχωρίζεις τα συμπτώματα
Κατά τη διάρκεια της κρίσης πανικού το άτομο δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τρόπο λειτουργικό είναι ανήσυχο και φοβισμένο. Δυσκολεύεται να καθίσει σε ένα μέρος και μπορεί να συμπεριφερθεί με τρόπο απότομο και νευρικό. Επείγεται να του δοθεί βοήθεια και συχνά καταλήγει στα έκτακτα περιστατικά ενός ενός νοσοκομείου από φόβο ότι του συμβαίνει κάτι επικίνδυνο. 
Η κρίση πανικού δεν είναι επικίνδυνη για την υγεία αλλά είναι μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία. Πολλά από τα συμπτώματά της μοιάζουν με αυτά του εμφράγματος. Πολλοί πάσχοντες όταν επισκέπτονται τα επείγοντα νομίζουν ότι παθαίνουν έμφραγμα.
Και στις δυο περιπτώσεις παρατηρούνται τα εξής.
-Πόνος στο στήθος
-Ταχυπαλμία
-Δύσπνοια
-Ιδρώτας
-Αίσθηση επικείμενης καταστροφής –ότι κάτι κακό θα συμβεί
-Αίσθημα καύσου στο στήθος
-αλάδα
-Ναυτία
-Δυσπεψία
-Ανεξήγητη αίσθηση κόπωσης
Μπορούμε όμως να μάθουμε να ξεχωρίζουμε μια κρίση πανικού από το έμφραγμα.
Κρίση πανικού
Ο πόνος υποχωρεί συνήθως έπειτα από 10 λεπτά.
Ο πόνος είναι οξύς και τοπικός
Έντονα νοητικά συμπτώματα πέρα από τα σωματικά
Μούδιασμα σε όλο το σώμα
Απροσδιόριστη ανησυχία σε όλο το σώμα
Γενικότερη αίσθηση ναυτίας
Γρήγορη αναπνοή
Έμφραγμα
Ο πόνος διαρκεί συνήθως περισσότερο από 10 λεπτά.
Ο πόνος συμπεριλαμβάνει συνήθως και το αριστερό χέρι ή τον ώμο
Η αίσθηση είναι σαν κάποιος να καίγεται στο στήθος
Μούδιασμα στο αριστερό χέρι
Συνηθίζεται εμετός
Δυσκολία στην αναπνοή
Η κρίση πανικού διαρκεί μόνο μερικά λεπτά. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για ένα μεμονωμένο συμβάν. Ωστόσο τις περισσότερες φορές η αναστάτωση που προκαλείται στο άτομο είναι τόσο έντονη που μία και μόνο κρίση αρκεί για να αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στον ψυχικό του κόσμο.


Δρ Καλλιόπη Εμμανουηλίδου,εκπαιδευτική συμβουλευτική ψυχολόγος από το βιβλίο της «Γυρίζω σελίδα στο άγχος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

7 πόνοι που δεν πρέπει να αγνοείτε

Ο πόνος είναι η κυριότερη αιτία για την οποία πηγαίνουμε στον γιατρό, με το 30% των επισκέψεων σε ιατρεία και πάνω από το 50% των διακομιδών στα νοσοκομεία να αφορούν πόνο σε κάποιο σημείο του σώματος.

Επειδή είναι τόσο συχνός, οι περισσότεροι είμαστε αρκετά συγχρονισμένοι με το σώμα μας, ώστε να ξέρουμε πότε συνιστά απλή ενόχληση. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν παρουσιάζεται ένας ασυνήθιστος πόνος, ο οποίος ναι μεν μας ανησυχεί αλλά δεν είμαστε κιόλας σίγουροι για το αν σηματοδοτεί κάτι σοβαρό ή όχι.

Αμερικανοί ειδικοί στην καρδιολογία, την εσωτερική παθολογία, την γηριατρική και την ψυχιατρική εξηγούν ποιους πόνους δεν πρέπει ποτέ να αγνοούμε, αλλά αντιθέτως να θέτουμε αμέσως υπ’ όψιν του γιατρού.

1. Ο χειρότερος πονοκέφαλος της ζωής σας. Αν παρουσιάσετε ξαφνικά έναν τρομερά δυνατό, ανεξήγητο πόνο στο κεφάλι, που σε τίποτα δεν θυμίζει τον κλασικό πονοκέφαλο που παρουσιάζετε από καιρού εις καιρόν, συμβουλευθείτε έναν γιατρό. 

«Η πιθανή αιτία του μπορεί να είναι από κάτι απλό, όπως πονοκέφαλος εξαιτίας ιγμορίτιδας, έως αιμορραγία ή όγκος στον εγκέφαλο», λέει η δρ Σάντρα Φράιχοφερ, εκπρόσωπος του Αμερικανικού Κολεγίου Παθολόγων (ACP). 

Από την πλευρά της, η δρ Σάρον Μπράνγκμαν, εκπρόσωπος της Αμερικανικής Γηριατρικής Εταιρείας (AGS) τονίζει πως «η έκφραση “έχω τον χειρότερο πονοκέφαλο στη ζωή μου” σε αρκετές περιπτώσεις αποτελεί κλασική ένδειξη ανευρύσματος στον εγκέφαλο. Συνεπώς, ο ασθενής πρέπει να πάει αμέσως στα επείγοντα».

2. Πόνος στο στήθος, στη γνάθο, στον ώμο, στο μπράτσο και στην κοιλιά. Ο πόνος στο στήθος γενικώς είναι κάτι που πρέπει να ελέγχεται, διότι μπορεί να οφείλεται σε πνευμονία ή έμφραγμα. Αυτό, ωστόσο, που πρέπει να θυμάστε είναι ότι τα καρδιολογικά προβλήματα δεν εκδηλώνονται μόνο με πόνο ούτε μόνο στο στήθος, κατά τον δρα Τζέρομ Κοέν, διευθυντή του Τμήματος Προληπτικής Καρδιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαιντ Λούις. 

«Οι καρδιολογικοί ασθενείς μιλούν για αίσθημα πίεσης ή βάρους στο στήθος, αλλά και για ενοχλήματα ή πόνο στο λαιμό, στη γνάθο, στον αριστερό ώμο ή μπράτσο, καθώς και στο στομάχι», λέει. 

«Αυτά τα συμπτώματα σε έναν υγιή 18χρονο δεν θα με ανησυχούσαν ιδιαιτέρως, αλλά σε έναν μεγαλύτερο άνθρωπο που ξέρει ότι έχει παράγοντες κινδύνου για καρδιολογικό πρόβλημα επειδή λ.χ. καπνίζει ή τρώει ανθυγιεινά, απαιτούν άμεσο έλεγχο από έναν γιατρό - και όχι να αποδίδονται λ.χ. σε πολυφαγία ή να εκλαμβάνονται ως καούρες». 

Έλεγχο θέλει και η διακοπτόμενη ενόχληση ή πόνος σε αυτά τα σημεία, που εμφανίζεται υπό συγκεκριμένες συνθήκες (λ.χ. όταν περπατάτε), διότι μπορεί να αποτελεί χαρακτηριστική ένδειξη στηθάγχης. 

Εξυπακούεται, ότι τα ενοχλήματα αυτά δεν πρέπει να ανησυχούν μόνο τους άνδρες, αλλά και τις γυναίκες, οι οποίες μετά την κλιμακτήριο κινδυνεύουν εξίσου με τους άντρες να αρρωστήσουν από την καρδιά τους.

3. Πόνος χαμηλά στη ράχη ή ανάμεσα στις ωμοπλάτες. Συνήθως οφείλεται στην αρθρίτιδα, κατά την δρα Μπράνγκμαν, η οποία είναι καθηγήτρια και επικεφαλής του Τμήματος Γηριατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, στο Σίρακιουζ. 

Άλλες πιθανές διαγνώσεις είναι έμφραγμα, πρόβλημα στην κοιλιά, ακόμα και οξύς διαχωρισμός της αορτής – μία επικίνδυνη για τη ζωή κατάσταση που αφορά την κύρια αρτηρία του σώματος και εκδηλώνεται συνηθέστερα σε άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών, που πάσχουν από υπέρταση, έχουν ιστορικό προβλημάτων με το κυκλοφορικό, καπνίζουν ή έχουν «ζάχαρο».

4. Πολύ δυνατός πόνος στην κοιλιά. Πιθανές αιτίες είναι η σκωληκοειδίτιδα, τα προβλήματα στη χοληδόχο κύστη και το πάγκρεας, το έλκος στο στομάχι ή αλλού στο πεπτικό και οι αποφράξεις των εντέρων – ασθένειες που χρειάζονται άμεση ιατρική αντιμετώπιση.

5. Εξουθενωτικός πόνος στη γάμπα. Μία από τις λιγότερο γνωστές απειλές για την υγεία είναι η δημιουργία θρόμβωσης σε φλέβα βαθιά στο πόδι – μία κατάσταση που συσχετίζεται με προβλήματα όπως η παχυσαρκία, η ακινησία, η εγκυμοσύνη, διάφορα ορμονικά προβλήματα και ο καρκίνος . 

Αν ο θρόμβος απελευθερωθεί από το πόδι και, μέσω του αίματος, φτάσει στους πνεύμονες, μπορεί να προκαλέσει πνευμονική εμβολή και να κοστίσει τη ζωή, κατά την δρα Φράιχοφερ. Αν συνεπώς πονάτε στη γάμπα, πρέπει να πάτε αμέσως στο γιατρό – ιδίως εάν δείτε πως υπάρχει και πρήξιμο.

6. Καυστικός πόνος στα πόδια. Σχεδόν το ένα στα τέσσερα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, δεν ξέρουν ότι αντιμετωπίζουν πρόβλημα με το σάκχαρό τους, σύμφωνα με την Αμερικανική Εταιρεία Διαβήτη (ADA).
 
Η αίσθηση καψίματος στα πόδια σαν κάτι να τα τρυπάει με βελόνες μπορεί να αποτελεί ένδειξη αδιάγνωστου διαβήτη, ο οποίος έχει ήδη προκαλέσει ως επιπλοκή την περιφερειακή νευροπάθεια, η οποία και δημιουργεί τον πόνο.

7. Ασαφείς, διάχυτοι πόνοι. Τα ασαφή επώδυνα συμπτώματα σε διάφορα σημεία του σώματος αποτελούν συχνή ένδειξη κατάθλιψης, κατά τον δρα Τόμας Γουάιζ, διευθυντή του Τμήματος Ψυχιατρικής στο Νοσοκομείο Inova Fairfax, στη Βιρτζίνια. 

Επειδή,ωστόσο, οι πόνοι αυτοί μπορεί να είναι χρόνιοι και όχι τρομερά ενοχλητικοί, οι ασθενείς μπορεί να μην κάνουν τη συσχέτιση. 
Αν, συνεπώς, ένας άνθρωπος παρουσιάζει απώλεια ενδιαφέροντος για πράγματα που κάποτε τον ευχαριστούσαν, αδυνατεί να δουλέψει και να λειτουργήσει όπως παλιά, κλείνεται στον εαυτό του και παρουσιάζει και αυτούς τους πόνους, πρέπει να απευθυνθεί σε έναν ειδικό.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Weekend

Επιλόχειος Κατάθλιψη

 Αν και η διαδικασία απόκτησης παιδιού είναι μια ευχάριστη κατάσταση για τις περισσότερες γυναίκες,πολύ συχνά όμως οι νέες μητέρες αισθάνοται λύπη,φόβο,αγανάκτηση και νευρικότητα μετά τη γέννηση του παιδιού.
Οι περισσότερες μητέρες έχουν τα συμπτώματα αυτά σε ήπια μορφή που περνούν σε λίγες μέρες.Αυτή η κατάσταση ονομάζεται μελαγχολία λοχείας.Όταν όμως τα συμπτώματα αυτά είναι πιο έντονα και διαρκούν πολύ περισσότερο,αυτή η κατάσταση τότε ονομάζεται επιλόχειος κατάθλιψη και χρειάζεται ιατρική συμβουλή και θερπεία.Η επιλόχειος κατάθλψη μπορεί να προκύψει ύστερα από οποιαδήποτε γέννα,όχι αποκλειστικά την πρώτη.
 Οι μητέρες που την εμφανίζουν έχουν έντονα συναισθήματα άγχους,θλίψης και απελπισίας,με ξεσπάσματα και νεύρα που τις αποδιοργανώνουν εντελώς.
 Μερικές γυναίκες φαίνεται να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο.Σε αυτές περιλαμβάνονται όσες έχουν ήδη βιώσει επιλόχειο κατάθλιψη και εκείνες με ψυχοπαθολογικό ιστορικό.Στρεσογόνα γεγονότα όπως απώλεια,ασθένεια ή μετακόμιση αυξάνουν το κίνδυνο εμφάνισής της.
 Μπορούμε να καταλάβουμε αν μια γυναίκα πάσχει από αυτή τη μορφή κατάθλιψης, αν διαβάσουμε τα συμπτώματα.

• Μελαγχολία και αγανάκτηση που εμφανίζονται μετά τη γέννηση του παιδιού και διαρκούν.
• Αισθήματα θλίψης,αμφιβολίας,ενοχής,αδυναμίας ή απελπισίας.Φαίνεται ανήμπορη να φροντίσει τον εαυτό της και της και το μωρό της.
• Αϋπνία όταν είναι κουρασμένη ή πολύωρος ύπνος ακόμα και όταν το μωρό είναι ξύπνιο.
• Εμφανείς αλλάγές στην όρεξη για φαγητό.
• Απώλεια ενδιαφέροντος για πράγματα που την ευχαριστούσαν.
• Έλλειψη ενδιαφέροντος ή συναισθημάτων για το παιδί ή ακραία σνησυχία.
• Φόβος μην κάνει κακό στο παιδί.
• Άγχος ή κρίσεις πανικού.Μπορεί να φοβάται να μείνει μόνη της σπίτι με το παιδί.
• Σκέψεις αυτοκαταστροφής,συμπεριλαμβανομένης της αυτοκτονίας.

 Οι αιτίες που εμφανίζουν την επιλόχειο κατάθλιψη μπορεί να είναι οι ορμονικές και βιολογικές αλλαγές που συμβαίνουν μετά τη γέννα,παράγοντες που μπορεί να σχετίζονται με το περιβάλλον της όπως αίσθημα μοναξιάς ή έλλειψη ενδιαφέροντος από οικογένεια και φίλους ή ψυχολογικής φύσεως αιτίες που έχουν να κάνουν με την αυτοεκτίμηση της γυναίκας και τη διαχείριση του στρες.
 Όποια και αν είναι η αιτία της κτάθλιψης,είναι σαφώς μια κατάσταση που δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα,πίεση και άγχος.Και εδώ είναι σημαντική η στήριξη του συντρόφου και της οικογένειας.Η προθυμία του συντρόφου να αναλάβει τις δουλειές του σπιτιού και να συμμετάσχει στη φροντίδα του μωρού,αποτελέι σημαντική και ανακουφιστική βοήθεια προς τη μητέρα.
 Όταν διαπιστωθεί ότι μια μητέρα πάσχει από επιλόχειο κατάθλιψη,υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει για να βοηθήσει τον εαυτό της καθώς και το μωρό της κατά τη διάρκεια αυτής της κατάστασης.

• Απαραίτητα είναι η ξεκούραση.Ο σύντροφος και η οικογένεια θα βοηθήσουν στο σπίτι και στη φροντίδα των άλλων παιδιών αν υπάρχουν.
• Να φροντίζει τον εαυτό της.
• Να βγάινει λίγο κάθε μέρα από το σπίτι,να βλέπει φίλους και άλλες μητέρες.
• Να συζητάει με το συντροφό της,να μοιράζεται σκέψεις και ανησυχίες.

 Αν το πρόβλημα εμμένει,μπορεί να είναι σημάδι σοβαρής κατάθλιψης.Ο γιατρός της θα παραπέμψει τη μητέρα σε ειδικούς ψυχικής υγείας (ψυχιάτρους,ψυχολόγους,κοινωνικούς λειτουργούς) που θα της παράσχουν στήριξη και θα τη βοηθήσουν να ξεπεράσει αυτή τη δύσκολη κατάσταση.Καμιά φορά ίσως χρειαστεί και φαρμακευτική βοήθεια μαζί με τη συμβουλευτική.
 Για τις γυναίκες με επιλόχειο κατάθλιψη οι ρεαλιστικοί στόχοι και η συναισθηματική στήριξη είναι στοιχεία απαραίτητα για τη πλήρη αποθεραπεία.Κατά το διάστημα αυτό η μητέρα πρέπει να μάθει να βοηθάει τον εαυτό της και σταδιακά θα ξαναβρεί τους ρυθμούς της και θα απολαύσει τη φροντίδα του μωρού της!


(Αποσπάσματα από τόμος Ιατρικά-Έθνος_επιμέλεια Αμερικανικής Εταιρείας Μαιευτικής και Γυναικολογίας)

Ψυχική Υγεία και Ψυχική Διαταραχή:Μας αφορά όλους...

Ψυχική Υγεία
Ψυχική υγεία θεωρείται η κατάσταση συναισθηματικής ευεξίας,όπου το άτομο μπορεί να ζει και να εργάζεται με άνεση μέσα στην κοινότητα και να ικανοποιείται από τα προσωπικά του χαρακτηριστικά και επιτεύγματα.Η ψυχική υγεία είναι μέρος της γενικής υγείας του ανθρώπου και αποτελεί συνάρτηση πολλών παραγόντων που αφορούν τη φυσική,την ψυχική,καθώς και την κοινωνική του κατάσταση.

Ψυχική Διαταραχή
Ψυχική διαταραχή είναι όρος με τον οποίο εκφράζουμε ένα ευρύ φάσμα συμπτωμάτων που προκαλούν προβλήματα στη σκέψη,το συναίσθημα και τη συμπεριφορά του ατόμου και στην επικοινωνία του με τους γύρω του.Μπορεί να προσβάλει άτομα κάθε ηλικίας και μπορεί να παρουσιαστεί σε κάθε οικογένεια.
Ένας από τους μύθους που επικρατεί είναι ότι η ψυχική διαταραχή πρόκειται για αδυναμία χαρακτήρα και ότι αυτοί που υποφέρουν μπορούν να συνέλθουν μόνοι τους αν προσπαθήσουν.ΛΑΘΟΣ.Στην πραγματικότητα οι ψυχικές ασθένειες είναι κανονικές ασθένειες,όπως οι καρδιοπάθειες,ο καρκίνος, και βελτιώνονται με την κατάλληλη θεραπεία.
Οι διάφορες ψυχικές διαταραχές εκδηλώνονται με μια ποικιλία συμπτωμάτων όπως η ψυχική ένταση,η συναισθηματική αστάθεια,η διαταραγμένη συμπεριφορά,η έκπτωση της μνήμης,η μειωμένη επίγνωση της πραγματικότητας,οι ψευδαισθήσεις ή οι παραληρητικές ιδέες.Τα συμπτώματα ή εμφανίζονται ξαφνικά ή γίνονται έντονα μετά από μια περίοδο φυσιολογικής ζωής.Πολλές φορές υπάρχουν συμπτώματα στο παρελθόν,που αν κάποιος τους είχε δώσει σημασία,θα μπορούσε να προλάβει την εξέλιξή τους.

Ποιές ψυχικές διαταραχές υπάρχουν
Αυτές είναι:

• οι αγχώδεις διαταραχές όπως η διαταραχή πανικού,οι φοβίες
• οι συναισθηματικές διαταραχές όπως η κατάθλιψη
• η σχιζοφρένεια
• η άνοια
• διαταραχές από κατάχρηση ουσιών και αλκόολ
• διαταραχές προσωπικότητας
• αναπτυξιακές,όπως ο αυτισμός
• μαθησιακές
•  διαταραχές πρόσληψης τροφής όπως ανορεξία,βουλιμία
• οι ψυχοσωματικές διαταραχές
• οι διαταραχές ύπνου
• οι σεξουαλικές διαταραχές 

Τί τις προκαλεί

Πολλοί και διαφορετικοί παράγοντες παίζουν ρόλο στην εμφάνιση των ψυχικών διαταραχών:γενετικά χαρακτηριστικά,βιοχημεία εγκεφάλου,συνθήκες και γεγονότα της ζωής,οι σχέσεις με την οικογένεια και το περιβάλλον.Ανεξαρτήτως όμως της αιτίας,τα άτομα που υποφέρουν από ψυχική διαταραχή αισθάνονται αβοήθητα και δυσκολεύονται να ζήσουν τη ζωή τους με τον τρόπο που επιθυμούν.

Πώς μπορεί κανείς να τις αντιμετωπίσει

Σήμερα οι ψυχικές διαταραχές αντιμετωπίζονται,επιτρέποντας στους πάσχοντες να λειτουργούν με επάρκεια στην κοινωνία.Οι θεραπείες είναι σύνθετες ανάλογα τον τύπο της διαταραχής και τις ανάγκες του πάσχοντος.Συνήθως περιλαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή,ψυχοθεραπείες και υποστήριξη στην καθημερινή ζωή και εργασία.Η ενεργητική συμμετοχή της οικογένειας και του κοινωνικού δικτύου παίζουν σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των ψυχικών διαταραχών.

Πού μπορεί να απευθυνθεί κανείς

Στην αντιμετώπιση της ψυχικής διαταραχής μπορούν να βοηθήσουν επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων: ψυχίατροι,ψυχοθεραπευτές,ψυχολόγοι,κοινωνικοί λειτουργοί,νοσηλευτές,εργοθεραπευτές,λογοθεραπευτές κ.α.

Επίσης σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας της περιοχής σας.Τέτοιες είναι

• Τα κέντρα Ψυχικής Υγείας
• Τα Ψυχιατρικά Τμήματα των Γενικών Νοσοκομείων
• Τα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία
• Οι εξειδικευμένες δομές ψυχικής υγείας

Βοήθεια και ενημέρωση παρέχουν επίσης σύλλογοι ασθενών και οικογενειών.

 

"Στην χούφτα της αγάπης χωράει το σύμπαν" Γ.Ρίτσος

 

Η 10 Οκτωβρίου κάθε έτους έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας.

Κατασκήνωση και παιδί

 Οι υποχρεώσεις και οι εργασιακές απαιτήσεις των γονέων,όλο και λιγοστεύουν τα περιθώρια πολυήμερων οικογενειακών διακοπών.Μια λύση για να χαρούν τα παιδιά σας διακοπές και δραστηριότητες είναι οι παιδικές κατασκηνώσεις.Σε όλη την Ελλάδα λειτουργούν οργανωμένες κατασκηνώσεις,κάποιες από αυτές είναι κρατικές ή δημοτικές,άλλες ιδιωτικές,οι περισσότερες συμβεβλημένες με όλα τα ταμεία.
 Τα οφέλη της κατασκήνωσης πολλά.Το παιδί μαθαίνει να είναι ανεξάρτητο και αποκτά αυτονομία στις καθημερινές του δραστηριότητες (ντύσιμο,πλύσιμο.φαγητό,στρώσιμο κρεβατιού).Μαθαίνει όρια και υποχρεώσεις και σαφώς μέσα από την επαφή με τα υπόλοιπα παιδιά και τα στελέχη κοινωνικοποιείται,δημιουργεί νέους φίλους,μαθαίνει να ενεργεί ομαδικά.Οι κατασκηνώσεις προσφέρουν γκάμα δραστηριοτήτων και παιχνιδιών μέσα από την οποία το παιδί ασκήται και βρίσκεται σε επαφή  με τη φύση και τη θάλασσα.
 Πριν καταλήξετε στην επιλογή κατασκήνωσης,για να νιώθετε σίγουροι και ήρεμοι κατά την απουσία του παιδιού σας,ενημερωθείτε όσο γίνεται πιο διεξοδικά για την οργάνωση και τις παροχές της κάθε κατασκήνωσης:

• Δείτε φυλλάδια και έντυπο υλικό των δραστηριοτήτων
• Μιλήστε με τους υπευθύνους της κατασκήνωσης και σιγουρευτείτε για τα έμπειρα στελέχη της
• Διαβάστε το ημερήσιο πρόγραμμα και το μενού (ίσως το δικό σας παιδί να χρειάζεται συγκεκριμένο διατροφολόγιο,κάτι για το οποίο θα πρέπει να ενημερώσετε)
• Ελέγξτε τα μέτρα ασφαλείας,το ιατρείο,ενημερώστε για τυχόν φάρμακα που παίρνει το παιδί σας.
• Συλλέξτε περεταίρω πληροφορίες από γονείς ή παλιότερους κατασκηνωτές. 

Και έφθασε η μεγάλη ώρα το παιδί να πάει κατασκήνωση!!!

• Αν είναι η πρώτη του φορά,καλό θα είναι να πάει σε κάποια κατασκήνωση που θα βρει φίλους ή αδέρφια.
• Συζητήστε μαζί του τι πρόκειται να αντιμετωπίσει στην κατασκήνωση,τις υποχρεώσεις του,τρόπους υγιεινής και ασφάλειας.
• Ίσως να έχετε πάει μαζί κάποια στιγμή νωρίτερα σε κάποια για να έχει κάποια εξικοίωση με το περιβάλλον.
• Ετοιμάστε μαζί τα πραγματά του
• Δε χρειάζετε να πάρει μαζί του ακριβά πράγματα ή ηλεκτρονικά.Μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτά...!Εξάλλου θα έχει ένα γεμάτο καθημερινό πρόγραμμα που δεν θα του λέιψουν καθόλου.
• Μπορείτε όμως να του δώσετε μαζί του να πάρει ένα αγαπημένο του αντικείμενο,κάποια κούκλα,παιχνίδι ή κάτι άλλο προσωπικό του αλλά όχι υπερβολές.
• Αν κατά τη διάρκεια της κατασκηνωτικής περιόδου γκρινιάζει,ενημερωθείτε αν υπάρχει σοβαρός λόγος ή απλά το κάνει όταν μιλάτε για να σας τραβήξει την προσοχή.Στο επισκεπτήριο,συζητήστε μαζί του και με τον/την ομαδάρχη του.Αν υπάρχει βέβαια πρόβλημα και το παιδί δε θέλει να κάτσει,θα το πάρετε μαζί σας.
• Μην του τηλεφωνείτε συνέχεια,μην γίνεστε υπερπροστατευτικοί,μην αγχωθείτε κατά την απουσία του  και βέβαια όχι υπερβολικοί συναισθηματισμοί και μελόδραμα όταν το επισκεφθείτε.

Θα δείτε πως όταν επιστρέψει από την κατασκήνωση,για μέρες θα σας μιλάει για τα κατορθωματά του,τις διάφορες δραστηριότητες και τους νέους φίλους!!!!

 Υ.Γ. Κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία πολλά και ενδιαφέροντα βιβλία σχετικα.

Άνοια-Alzhaimer

 Με τον όρο άνοια εννοούμε την προοδευτική έκπτωση των γνωσιακών λειτουργιών (μνήμη,κρίση,προσανατολισμός,ικανότητα σχεδιασμού ενεργειών) με αποτέλεσμα να περιορίζεται η καθημερινή δραστηριότητα του παθόντος και σταδιακά να χρειάζεται τη βοήθεια άλλων για την καθημερινή του φροντίδα.
 Η πιο συνηθισμένη μορφή άνοιας είναι η νόσος Αlzhaimer,ασθένεια εκφυλιστική,η οποία περιγράφηκε από το Γερμανό ψυχίατρο και νευροπαθολόγο Αλόϊσο Αλτχάιμερ το 1906.
Η άνοια εμφανίζεται μετά την ηλικία των 65 ετών και η συχνοτητά της αυξάνεται με την ηλικία.Το μεγαλύτερο ποσοστό άνοιας οφείλεται στη νόσο Αλτχάιμερ.
 Συμπτωματολογία:

• Εξασθένηση μνήμης.Οι πάσχοντες στην αρχή ξεχνούν πρόσφατα γεγονότα,στη συνέχεια με την εξέλιξη της νόσου και παλιότερα.
• Προβλήματα προσανατολισμού.Κάποιος που πάσχει από μορφές άνοιας χάνεται εύκολα ή ξεχνάει που βρίσκεται.
• Δυσκολία μελλοντικών σχεδίων,όπως το κλείσιμο ενός ραντεβού.
• Διαταραχή σκέψης.Εμφανίζει έντονη δυσκολία στο λόγο,στους μαθηματικούς υπολογισμούς.
• Δυσκολία σε καθημερινές πράξεις όπως ντύσιμο,προσωπική φροντίδα.
• Δυσκολία στη γλώσσα.Προβλήματα στην έκφραση,αδυναμία να αρχίσει ή να παρακολουθήσει μια συζήτηση.
• Αλλαγή στη συμπεριφορά.Παρουσιάζει επιθετικότητα,εκνευρσμό,ανησυχία ή καχυποψία.

 Βέβαια,εδώ πρέπει να διευκρινιστεί ότι υπάρχουν και άλλες παθήσεις που παρουσιάζουν παρόμοια συμπτωματολογία.Γιαυτό χρειάζεται η έγκυρη και έγκαιρη εξέταση/διάγνωση από γιατρό,με την εμφάνιση των συμπτωμάτων ώστε να δωθεί η κατάλληλη θεραπευτική/φαρμακευτική βοήθεια.
 Αν και οι έρευνες είναι εντατικές σε παγκόσμιο επίπεδο,ωστόσο δεν υπάρχει ολοκληρωτική θεραπεία της νόσου.Φάρμακα και άλλες παρεμβάσεις ελέγχουν τα συμπτώματα,ανακόπτουν τη νόσο και προσφέρουν καλύτερη ποιότητα ζωής στον ασθενή για περισσότερο διάστημα.Πέρα από τα φάρμακα ο ασθενής χρήζει επιπλέον βοήθειας όπως σωματικής,ψυχολογικής,συμβουλευτικής,κοινωνικής.
 Τεχνικές μνήμης μπορούν να φανούν βοηθητικές.Η χρήση ατζέντας ή σημειωματαρίου για να σημειώνονται δουλειές,δραστηριότητες και υποχρεώσεις.Εναλλακτικά οι πίνακες ανακοινώσεων με καρφιτσωμένα υπενθυμητικά χαρτάκια αποτελούν πολύ καλό οπτικό μέσο υπενθύμισης.Τα ρολόγια στο σπίτι με ένδειξη ημερομηνίας κρατάν σε συνεχή ενημέρωση ώρας και ημερομηνίας.Καταγεγραμμένα τα σημαντικά τηλέφωνα δίπλα από το τηλέφωνο.Για λεπτομέρειες,συμβουλεύεται ο ασθενής και η οικογένεια τον γιατρό του.
 Το να ζεις και να φροντίζεις έναν ανοϊκό ασθενή θέλει δύναμη,υπομονή,ψυχραιμία,αγάπη και αποδοχή.Αποδοχή για τον ασθενή και την ασθενειά του σημαίνει να θέτουμε όρια,να αναλαμβλάνουμε πρωτοβουλίες,να παρέχουμε καθοδήγηση.Πρέπει να είμαστε σε θέση να δεχτούμε καινούριες συμπεριφορές,να κατανοήσουμε συναισθήματα και πάνω από όλα να αντιμετωπίζουμε τον ασθενή ως άνθρωπο και όχι ως αντικείμενο φροντίδας.Ο φροντιστής πρέεπει να είναι ειλικρινής απέναντι στον πάσχοντα με πρυπόθεση ότι δεν θα τον βλάψει,ούτε θα τον πληγώσει.Δεν υποκρινόμαστε απεναντί τους.Δε δείχνουμε περισσότερο ζήλο και σεβασμό από όσο νιώθουμε,γιατί ο ασθενής θα καταλάβει την υποκρισία και θα κλειστεί στον εαυτό του δείχνοντας άρνηση για οποιαδήποτε φροντίδα.Δημιουργήστε μια σταθερή σχέση με τον ασθενή κάνοντας μικρές καθημερινές τελετουργίες (βοήθεια στο ντύσιμο,πλύσιμο,φαγητό,προσευχή πριν τον ύπνο,τραγουδήστε του ή χορέψτε μαζί του).Προσπαθήστε να γίνεται κομμάτι των παλιών συνηθειών και αναμνήσεων του.
 Όσο για τους φροντιστές...Βρείτε τρόπους να εκτονώνεστε και να ανακουφίζεστε.Ασχοληθείτε με τον εαυτό σας,με τις προσωπικές σας σχέσεις,βρείτε ενδιαφέροντα για τον ελεύθερο χρόνο σας και ζητήστε βοήθεια έγκαιρα αν νιώσετε την ανάγκη.
 Στην Ελλάδα,οι οικογένειες είναι αυτές που συνήθως φροντίζουν τους ανοϊκούς ασθενείς και επιβαρύνονται με το πολυδιάστατο φορτίο της ασθένειας.Στη χώρα μας υπάρχουν αρκετά συστήματα υποστήριξης στην κοινότητα όπως ειδικά ιατρία μνήμης,εταιρείες Αλτσχάιμερ,μονάδες ημερίσιας περίθαλψης.Το να μοιράζεσαι τα οδυνηρά συναισθήματα είναι ανακουφιστικό.Η συμμετοχή των φροντιστών σε ομάδες υποστήριξης βοηθάει σημαντικά στο δύσκολο αλλά σημαντικό έργο τους.

Σύνδρομο DOWN

Το σύνδρομο Down (ή αλλιώς Τρισωμία 21 ή Τρισωμία G) περιγράφει μια χρωμοσωμική ανωμαλία, που περικλείει ένα σύνολο χαρακτηριστικών, τα οποία υπάρχουν εκ γενετής στους φορείς της γενετικής αυτής βλάβης και αφορούν παρεκκλίσεις στη σωματική διάπλαση, τη νοητική ανάπτυξη και την ψυχοκοινωνική εξέλιξή τους.
Από ορισμένους δεν θεωρείται ασθένεια, δεδομένου ότι τα άτομα με σύνδρομο Down δεν υποφέρουν από αυτό. Η επίπτωση του συνδρόμου διεθνώς είναι 1:700 ως 1:800. Στην Ελλάδα κάποιες μελέτες προσδιορίζουν την αναλογία γεννήσεων παιδιών με σύνδρομο Down σε 1 στις 770 γεννήσεις.
Παράγοντας που επηρεάζει κρίσιμα την αναλογία αυτή αποτελεί η ηλικία της μητέρας, καθ' ότι στην ηλικία των 20 ετών η συχνότητα κυμαίνεται περίπου στο 1:2000 για να ανέλθει μετά τα 40 σε 1:100 ή λιγότερο. Άλλοι παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα γέννησης παιδιού με σύνδρομο Down αποτελούν η γέννηση προηγούμενου πάσχοντος παιδιού από τους ίδιους γονείς και η περίπτωση ένας γονέας να είναι φορέας του Μεταθετικού συνδρόμου Down.

Ιστορικό 

Το σύνδρομο παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από τον Βρετανό γιατρό John Langdon Down (εξ ου και η ονομασία του), όταν το 1866 πρόσεξε ότι πολλά άτομα, άσχετα μεταξύ τους, που βρίσκονταν σε διάφορα ιδρύματα, είχαν παραπλήσια εξωτερικά χαρακτηριστικά.

Ο όρος «Μογγολισμός» 

Λόγω κυρίως του προσώπου και του σχήματος των ματιών που είχαν έντονα τα χαρακτηριστικά της μογγολικής φυλής, αλλά και λόγω της χαμηλής νοημοσύνης, που την εποχή εκείνη ήταν πιστευτό ότι όσο μακρύτερα από την Ευρώπη βρίσκεται κάποιος, τόσο χαμηλότερη ήταν η νοημοσύνη του, οδήγησε τον Down στην εισαγωγή του όρου Μογγολοειδής ιδιώτης. (Η λέξη ιδιώτης χρησιμοποιήθηκε με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου, δηλαδή ηλίθιος). Για πάρα πολλά χρόνια ο όρος «Μογγολισμός» είχε καθιερωθεί, όμως σήμερα θεωρείται ηθικά ανεπίτρεπτος και επιστημονικά απαράδεκτος.

Οι αρχικές αιτιάσεις 

Οι πρώτες αιτιάσεις στήριξαν την ύπαρξη του συνδρόμου σε διάφορες ασθένειες όπως η σύφιλη, η φυματίωση, ο αλκοολισμός του πατέρα, η επιληψία και άλλες. Η πρώτη διαπίστωση ότι το σύνδρομο έχει σχέση με την ηλικία της μητέρας έγινε το 1909 και αποδόθηκε σε εκφύλιση του ωαρίου. Ωστόσο στην συνέχεια παρατηρήθηκε ότι η ηλικία δεν ήταν ο μοναδικός επιβαρυντικός παράγοντας, γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις βρέθηκε ότι υπήρχε κληρονομικότητα.

Η ανακάλυψη Λεζέν 

Το 1959 ανακαλύφθηκε η αιτία των σωματικών χαρακτηριστικών και των μαθησιακών δυσκολιών από τον Γάλλο γιατρό και νηπιαγωγό Ζερόμ Λεζέν (Jerome Lejeune). Σύμφωνα μ' αυτήν την ανακάλυψη, το σύνδρομο Down οφείλεται στην παρουσία, στα κύτταρα των πασχόντων, ενός τρίτου χρωμοσώματος 21, αντί των δύο, που είναι το φυσιολογικό (εξ ου και ο όρος Τρισωμία 21).

Ιατρικά δεδομένα 

Αιτιολογία 

Το φυσιολογικό σωματικό κύτταρο έχει 46 χρωμοσώματα (σε 23 ζεύγη), ενώ το γεννητικό κύτταρο (γαμέτης) έχει 23 (ένα από κάθε ζεύγος των σωματικών). Ο σχηματισμός των γεννητικών κυττάρων γίνεται με μια διαδικασία κυτταρικής διαίρεσης, που λέγεται μείωση. Εκεί κατά την 1η μειωτική διαίρεση (ή σπανιότερα την 2η) το ζεύγος των χρωμοσωμάτων 21 δεν διαχωρίζεται. Αν αυτό το γεννητικό κύτταρο γονιμοποιηθεί, θα προκύψει έμβρυο με 3 χρωμοσώματα 21 (το αδιαχώριστο ζεύγος 21 του ενός γονέα και το χρωμόσωμα 21 του άλλου) και συνολικά 47 χρωμοσώματα. Η παραπάνω διαταραχή, όπου υπάρχει ολόκληρο τρίτο χρωμόσωμα 21 σε όλα τα κύτταρα, συμβαίνει στο 95% των περιπτώσεων του συνδρόμου. Το γεννητικό κύτταρο που φέρει τη διαταραχή προέρχεται συνήθως από τη μητέρα (ωάριο), γιατί τα αντίστοιχα άτυπα σπερματοζωάρια που φέρουν επιπλέον χρωμόσωμα 21, στις περισσότερες περιπτώσεις είτε δεν επιζούν, είτε δεν γονιμοποιούν.
Κάποια άτομα με σύνδρομο Down έχουν μεν το φυσιολογικό αριθμό των 46 χρωμοσωμάτων, αλλά ανευρίσκεται ένα τμήμα (βραχίονας) πλεονάζοντος χρωμοσώματος 21 προσκολλημένο πάνω σε άλλο χρωμόσωμα (μετάθεση). Τέτοια μετάθεση (Chromosomal translocation) τμήματος του χρωμοσώματος 21 είναι συνηθέστερη προς το χρωμόσωμα 14 [t(21;14)] και σπανιότερα προς το χρωμόσωμα 22 [t(21;22)] ή άλλο. Έτσι ενώ ο συνολικός αριθμός χρωμοσωμάτων είναι φυσιολογικός, το τμήμα αυτό του χρωμοσώματος 21 υπάρχει 3 φορές στο γενετικό υλικό των κυττάρων αυτών των ατόμων, με συνέπεια την εκδήλωση του συνδρόμου. Η μετάθεση αυτή, όπου το γενετικό υλικό έχει μεταβληθεί ποσοτικά, καλείται μη ισόρροπη μετάθεση (unbalanced translocation). Αυτή κληρονομείται από έναν γονέα, που είναι υγιής φορέας, δηλαδή φέρει κύτταρα, στα οποία ένα σκέλος του χρωμοσώματος 21 έχει προσκολληθεί σε ένα άλλο χρωμόσωμα, χωρίς όμως να μεταβληθεί ποσοτικά το συνολικό γενετικό υλικό. Αυτός είναι ο λόγος που ο γονέας φορέας δεν εκδηλώνει νόσο και μια τέτοια μετάθεση καλείται ισόρροπη μετάθεση (balanced translocation). Η μορφή αυτή του συνδρόμου καλείται Μεταθετικό Σύνδρομο Down ή Μερική Τρισωμία 21 - (βλ. και κεφ. Κληρονομικότητα παρακάτω).
Ο Μωσαϊκισμός Συνδρόμου Down είναι μια σπάνια (1-2%) περίπτωση, όπου στο ίδιο άτομο απαντώνται παράλληλα δύο κυτταρικές σειρές, μία φυσιολογική με 46 χρωμοσώματα και μια χαρακτηριστική του συνδρόμου Down με 47 χρωμοσώματα (τρισωμικά κύτταρα). Αυτό είναι δυνατό, γιατί το κυτταρικό "σφάλμα" στην περίπτωση αυτή έχει συμβεί μετά τη γονιμοποίηση σε κάποια από τις φάσεις κυτταρικής διαίρεσης του ζυγώτη (αρχικού γονιμοποιημένου κυττάρου). Στο μωσαϊκισμό η βαρύτητα της νοητικής υστέρησης είναι περίπου ανάλογη του ποσοστού των τρισωμικών κυττάρων στον εγκέφαλο.

Παθοφυσιολογία 

Λόγω της εντόπισης της βλάβης σε κυτταρικό επίπεδο και συγκεκριμένα στο γενετικό υλικό (γονιδιακή βλάβη), το σύνδρομο Down επηρεάζει πολλαπλά συστήματα, χωρίς πάντως αυτό να σημαίνει πως όλοι οι πάσχοντες θα παρουσιάσουν όλες τις εκδηλώσεις.
Η νοητική υστέρηση κυμαίνεται από βαριά (IQ: 20-35) ως ελαφριά (IQ: 50-75). Οι διαταραχές στην ψυχοκοινωνική εξέλιξη περιλαμβάνουν επηρεασμό της βραχυχρόνιας μνήμης, της ικανότητας σκέψης, της ομιλίας και της κινητικής. Η κινητική και η λεκτική υστέρηση γίνονται εμφανή σε πρώιμη ηλικία. Καταγράφεται αυξημένη συχνότητα εμφάνισης αυτισμού, όπως και πρώιμης νόσου Alzheimer (από 35 ετών).
Χαμηλό ανάστημα και τάση για παχυσαρκία είναι συνήθη.
Σχεδόν τα μισά παιδιά που γεννιούνται με το σύνδρομο εμφανίζουν συγγενείς καρδιακές βλάβες, με κυριότερες το μεσοκοιλιακό έλλειμμα και την πρόπτωση μιτροειδούς, συχνά δε και πνευμονική υπέρταση.
Σε ποσοστό 5% υπάρχουν βλάβες του πεπτικού σωλήνα, όπως συγγενές μεγάκολο (Νόσος Hirschsprung), κοιλιοκάκη και ατρησία ή στένωση δωδεκαδακτύλου.
Αρκετοί πάσχοντες εμφανίζουν ενδοκρινοπάθειες, όπως υποθυρεοειδισμό ή σακχαρώδη διαβήτη.
Όσον αφορά το μυοσκελετικό σύστημα συνηθέστερες εκδηλώσεις είναι η αστάθεια της ατλαντο-ινιακής διάρθρωσης ή της ατλαντο-αξονικής άρθρωσης.
Αρκετά συχνά είναι τα οφθαλμικά προβλήματα, όπως το γλαύκωμα, ο καταρράκτης και ο συγκλίνων στραβισμός, καθώς και τα ωτικά προβλήματα με επηρεασμό της ακουστικής οξύτητας και ευπάθεια του μέσου ωτός.
Πάσχοντες από το Σύνδρομο Down έχουν περίπου δεκαπλάσια πιθανότητα να εκδηλώσουν επεισόδια σπασμών σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.
Οι πνεύμονές τους παρουσιάζονται ευάλωτοι σε λοιμώξεις, ενώ καταγράφεται αυξημένη συχνότητα επεισοδίων άπνοιας ύπνου.
Η διαδικασία γήρανσης δείχνει να είναι επιταχυμένη και το μέσο προσδόκιμο ζωής πλησιάζει μόλις τα 55 χρόνια.
Αιματολογικά προβλήματα με αυξημένη επίπτωση στα άτομα με σύνδρομο Down περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την ιδιοπαθή νεογνική πολυκυτταραιμία και την οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία.
Οι άνδρες με σύνδρομο Down είναι στείροι (εξαίρεση οι πάσχοντες από μωσαϊκισμό του συνδρόμου). Οι γυναίκες έχουν 50% πιθανότητα να γεννήσουν μωρό, που επίσης θα φέρει το σύνδρομο.

Διάγνωση 

Προγεννητικά είναι δυνατή η διάγνωση πιθανής ύπαρξης του συνδρόμου Down στις έγκυες γυναίκες βάσει συνδυασμού συγκεκριμένων υπερηχογραφικών ενδείξεων και εργαστηριακών μετρήσεων και μάλιστα από τα πρώτα στάδια της κύησης.

Ψυχοκοινωνικά δεδομένα 

Διανοητική ανάπτυξη 

Η διανοητική ανάπτυξη στα παιδιά με Σύνδρομο Down είναι απρόβλεπτη και δεν είναι δυνατό από την γέννηση να προβλεφθούν οι διανοητικές ικανότητες. Η ένταση της εμφάνισης των φυσικών χαρακτηριστικών δεν είναι προγνωστικές για τις μελλοντικές δυνατότητες του παιδιού. Ο προσδιορισμός των καλύτερων μεθόδων εκπαίδευσης για κάθε παιδί ιδανικά αρχίζει σύντομα μετά τη γέννηση . Δεδομένου ότι τα παιδιά με Σύνδρομο Down έχουν ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων, η επιτυχία στο σχολείο μπορεί να ποικίλει αρκετά και ανάλογα διανοητικά προβλήματα με αυτά μεταξύ των παιδιών με Σύνδρομο Down μπορούν επίσης να υπάρχουν και μεταξύ φυσιολογικών παιδιών.
Οι γλωσσικές δεξιότητες παρουσιάζουν διαφορές μεταξύ της κατανόησης της ομιλίας και της έκφρασης της ομιλίας και συνήθως τα άτομα με Σύνδρομο Down έχουν μια λεκτική καθυστέρηση, που απαιτεί λογοθεραπεία για να μπορέσουν να βελτιώσουν την εκφραστική τους δυνατότητα.
Τα παιδιά με Σύνδρομο Down έχουν χαμηλότερο IQ (50–70) η ακόμη χαμηλότατο IQ (35–50), ενώ πάσχοντες από μωσαϊκισμό του Συνδρόμου Down έχουν τυπικά 10-30 μονάδες υψηλότερο. Ο μωσαϊκισμός του Συνδρόμου Down χαρακτηρίζει άτομα, στα οποία ενα μέρος των κυττάρων έχουν φυσιολογικό αριθμό χρωμοσωμάτων και άλλα κύτταρα όχι, σαν μωσαικό.
Μερικά παιδιά θα αρχίσουν να περπατούν στα 2 χρόνια, ενώ άλλα δεν θα περπατήσουν στα 4. Τα άτομα με Σύνδρομο Down διαφέρουν αρκετά στις γλωσσικές δεξιότητες. Πολλές φορές πάσχουν από προβλήματα ακοής, οπότε ακουστικά ή άλλες συσκευές ενίσχυσης της ακοής μπορούν να είναι χρήσιμες για την εκμάθηση γλωσσών. Η πρώιμη βοήθεια στην επικοινωνία ενθαρρύνει τις γλωσσικές δεξιότητες και η εξατομικευμένη λεκτική θεραπεία θα πρέπει να στοχεύσει σε συγκεκριμένα λεκτικά λάθη και να ενθαρρύνει τη βασική εκπαίδευση.

Η ένταξη στην κοινωνία 

Τα τελευταία 30 χρόνια έχουν γίνει διεθνώς πολύ σημαντικά βήματα για την ενσωμάτωση των ατόμων με σύνδρομο Down στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Υπάρχουν καταρτισμένοι εκπαιδευτικοί, ικανοί να ανταποκριθούν στις ιδιαίτερες ανάγκες των μαθητών (αν και η Ελλάδα υστερεί ακόμη στον τομέα αυτό), έχουν δημιουργηθεί σύλλογοι με στόχο την αλληλοϋποστήριξη αλλά και την ενημέρωση, ενώ ερευνητικές ομάδες προχωρούν σε έρευνες για μελλοντική πιθανότητα ίασης της πνευματικής καθυστέρησης.
Επίσης υπάρχει κι ένα ερύτερο ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Δράση 1: Νεολαία για την Ευρώπη» με στόχο την ανάπτυξη δραστηριοτήτων που συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση των ατόμων που ανήκουν σε αποκλεισμένες ομάδες πληθυσμού.
Από το 2006 έχει καθιερωθεί η 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down από τα σωματεία International Down Syndrome Association και European Down Syndrome Association, με πρωτοβουλία του Έλληνα γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, προκειμένου να ενημερωθεί και ευαισθητοποιηθεί η διεθνής κοινότητα για το σύνδρομο Down
Μάλιστα επιλέχθηκε ως ημερομηνία η 21η Μαρτίου, από τα αριθμητικά δεδομένα που συνθέτουν το σύνδρομο (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος).
                                                                                                                      ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

AIDS:Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσοποιητικής Ανεπάρκειας

Ο ανθρώπινος οργανισμός συνήθως μπορεί να καταπολεμήσειτις διάφορες ασθένειες,με το αμυντικό-ανοσοποιητικό του σύστημα.Το άτομο όμως που έχει μολυνθεί από τον ιό του AIDS παρουσιάζει όλο και μεγαλύτερη πτώση της ικανότητας του οργανισμού του να αντιμετωπίσει μολύνσεις,ακόμα και τις πιο συνηθισμένες.Όσοι έχουν μολυνθεί παρουσιάζουν χρονικά διαστήματα χωρίς συμπτώματα και είναι δραστήριοι και ικανοί.Σε αυτό συμβάλλουν οι θεραπευτικές και φαρμακευτικές δυνατότητες που παρέχονται σήμερα που βελτιώνουν την ποιότητα και επιμηκύνουν τη διάρκεια ζωής.
Ο ιός του AIDS ανιχνεύεται σε όλα τα σωματικά υγρά,όπως στο αίμα,στο σπέρμα,στα κολπικά και τραχηλικά υγρά της γυναίκας και στο γάλα θηλασμού.
Ο ιός μεταδίδεται με:
1.Με την σεξουαλική επαφή(κολπική,πρωκτική,στοματική),όταν ανταλάσσονται γεννητικά υγρά ή και αίμα.Χρησιμοποιήστε πάντα προφυλακτικό από την αρχή της ερωτικής πράξης
2.Με την αναταλλαγή βελονών και συρίγγων μολυσμένων με τον ιό.Μην χρησιμοποιείτε ποτέ μεταχειρισμένες σύριγγες.Αποφύγετε τη χρήση μεταχειρισμένων αντικειμένων όπως ξυραφάκια,οδοντόβουρτσες ή εργαλεία για τατουάζ.
3.Από την έγκυο μητέρα που έχει μολυνθεί στο παιδί της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης,του τοκετού και του θηλασμού.
Με τη νμετάγγιση αίματος πλέον δεν μεταδίδετε ο ιός γιατί από το 1985 το αίμα ελέγχεται και αν είναι μολυσμένο δεν χρησιμοποιείται.
Δεν υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης:
1.Με το αγκάλιασμα ή το φιλί
2.Με τη χειραψία
3.Από αντικείμενα κοινής χρήσεως (πιάτα,ποτήρια,μαχαιροπήρουνα)
4.Από τουαλέτες
5.Από βήχα ή φτάρνισμα
6.Από την κοινή χρήση πλυντηρίων
7.Από έντομα
8.Από τα ζώα
9.Από τη θάλασσα
10.Σε οποιαδήποτε κοινωνική επαφή
  

                                                                      Οργανισμός Κατά Των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ)

Αλκοόλ και Κατάθλιψη

'Οταν κάποιος πίνει συστηματικά,είναι πιθανό να νιώθει λύπη και απογοήτευση.Το αλκοόλ επιδρά στη χημεία του εγκεφάλου αυξάνοντας το κίνδυνο εκδήλωσης κατάθλιψης.
Η συχνή χρήση αλκοόλ οδηγεί σε μια δυστυχισμένη ζωή όπου κυριαρχούν οι οικογενειακοί καυγάδες,η χαμηλή απόδοση στη δουλειά,η απώλεια μνήμης και τα σεξουαλικά προβλήματα.
Υπάρχουν αποδείξεις ότι παρόλο που οι άνθρωποι που πίνουν μπορεί να έχουν κτάθλιψη,οι περισσότεροι θα αισθανθούν καλύτερα μετά από μερικές εβδομάδες όταν διακόψουν το ποτό.Για το λόγο αυτό είναι προτιμότερο να αντιμετωπίζεται πρώτα το πρόβλημα του αλκοολισμού και μετά η κατάθλιψη.
Αν τα συμπτώματα της κατάθλιψης υποχωρήσουν τότε είναι πολύ πιθανό να οφείλονταν στο ποτό.Αν μετά από τέσσερις εβδομάδες αποχής από το ποτό συνεχίζεται το συναίσθημα της θλίψης,θα πρέπει να ζητηθεί η βοήθεια ειδικού.
Είναι χρήσιμη η εξωτερίκευση των συναισθημάτων,ιδιαίτερα όταν η κατάθλιψη φαίνεται να συνδέετε με προβλήματα σχέσεων,χωρισμό,πένθος,απώλεια,ανεργία.Η συμβουλευτική είναι χρήσιμη σε αυτές τις περιπτώσεις.Αν πάλι η κατάθλιψη παραμένει και είναι βαριά,το άτομο είναι καλό να παραπέμπεται σε ψυχιατρική βοήθεια.Ο ψυχίατρος μπορεί να συστήσει ψυχοθεραπεία ή φαρμακευτική θεραπεία ή και τα δυο.Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει το άτομο να κρατηθεί μακριά από το αλκοόλ και να συνεχίσει τη θεραπεία του για μερικούς μήνες.Υπάρχουν και κάποια φάρμακα που περιορίζουν τη σφοδρή επιθυμία για ποτό,αλλά αυτά απαιτούν νοσηλεία σε ειδικά κέντρα.
Η θεραπεία για το διπλό πρόβλημα της κατάθλιψης και του αλκοολισμού έχει μεγάλο ποσοστό επιτυχίας.Απαιτεί συστηματική παρακολούθηση από ειδικό θεραπευτή.